Kerana Gambar Ayam Goreng

Ini kisah malam tadi...

Kerana gambar menu dinner seorang kawan di muka buku, berderai airmata malam ni. Ada gambar ketam, ayam goreng and nasi goreng yang nampak sungguh menyelerakan. Tapi dalam semua tu, my realistic mind fikir ayam goreng tu paling senang nak bawak.  Ayam goreng garam kunyit jer pun... tak perlu lah berempah bagai. Hmmm... realitinya takder saper nak layan bawak ayam goreng malam2 ni.

Mula lah keluar lagu background sedih. Begini lah kehidupan dibesarkan agar tak mengharap pada orang dan tak menyusahkan orang. Takkan semua nak berharap pada hubby. Fikirkan pula kesusahan2 dia nak menyampaikan hajat kita. Makanya kita makan airmata jer malam ni. Nurse2 yang cek malam ni tanya sakit ker. Bila cakap tak mereka pun tak tanya banyak.

Inilah antara insignificant wishes that I have. Memang tak penting. Ramai lagi yang ada masalah yang lagi berat kena duduk hospital. Ramai lagi yang hadapi kesusahan lagi besar diluar sana.

Tapi ada2 masa orang praktikal dan realistik pun... ada insignificant wishes yang mungkin esok dah tak penting langsung.

But tonight... thinking of that yummy picture of ayam goreng bodoh jer pun... *teary eyed* Sigh!

Dah 10 hari di hospital. Bila benda2 remeh menyentuh hati tanda dah mula stress kut tu. Sabar... sabar...